kerstinflorida3

21 december – Myakka State Park

Myakka State Park is één van de grootste natuurgebieden in Florida. Het ligt 15 km ten oosten van Sarasota. Er is veel wildlife.

Wij gingen er vooral heen omdat we hoopten een alligator te zien. Dat is ons binnen de eerste vijf minuten dat we in het park waren gelukt. Of eigenlijk niet één, maar twee. De tweede zat aan de kant van de rivier en ging met een grote plons te water, waarbij hij op ongeveer een meter van een kajakker terechtkwam. Als ik die kajakker was geweest, dan was ik bang geweest, dat kan ik je wel vertellen. Ik kan je ook vertellen dat de kans erg klein is dat ik ooit ga kajakken in het Myakka State park.

We zijn (lekker op z’n Amerikaans) door het park heen gereden en we hebben ook stukjes gelopen. Het was er heerlijk rustig en, op het geroep van de vogels na, heel stil. De begroeiing is er werkelijk heel apart. Het had alles van wat men noemt ‘The Real Florida’.

Goed getrainde kinderen. Als mama zegt: “Ga even daar staan en lach naar de camera” dan doen ze dat gewoon op de automatische piloot.

Behalve de alligators zagen we nog meer dieren:

Wie schildert de bomen?

In het park heb je ook een loopbrug met een toren: De ‘Canopy Walkway en Tower’. Ik heb hoogtevrees en liep niet helemaal lekker over de loopbrug heen. En ook het beklimmen van de toren bezorgde mij hartkloppingen. Maar mijn nieuwsgierigheid dreef me naar boven. Ik wilde maar al te graag zien hoe het park er vanaf grote hoogte eruit zag. En ik werd niet teleurgesteld.

Na het bezoek aan het natuurpark, terug naar de beschaafde wereld. Op dit moment is dat voor ons de wereld van de gekke Amerikanen ;-)

Wij hadden vandaag de grootste moeite om met een paar boodschappen de Wal-Mart uit te lopen waar géén plastic tasje om heen zat. Het is hier heel normaal om de boodschappen in honderdduizend verschillende tasjes te verpakken. Het is erg vreemd om de boodschappen, ook al heb je nog zo weinig, gewoon in je handen te houden.

Eerst waren we bij de self check out. Na iedere boodschap die je gescand hebt, moet het eigenlijk in een plastic tasje doen. Doe je dat niet… dan slaat de machine op hol. Wij hadden drie verschillende items en wilden geen tasje. Maar ‘ho’ dat kan niet. Als je de machine in de war wilt maken moet je géén tasje nemen. Er moest een verkoopster aan te pas komen om het apparaat nog enigszins te kalmeren.

En vervolgens werden we bij de uitgang ook nog eens tegen gehouden door een Wal-Mart medewerkster. Want… onze boodschappen zaten niet in een tasje. Of ze de bon misschien even mocht zien.

Maar natuurlijk, hahaha. Wat is het hier in sommige opzichten toch anders dan in Nederland. En je snapt het wel; vanaf nu zullen we braaf de plastic zakjes weer gebruiken. We willen ons natuurlijk wel een beetje aanpassen.

22 december - Het feest van de lichtjes

Door de tv beelden en door de versierde huizen hier, begin ik bijna te denken dat Kerst hier bij de Amerikanen vooral om de kerstversieringen draait. Gisteravond was er een item op tv over Amerikanen die hun huis extreem hadden versierd. Dat zie je in Nederland ook wel eens, maar tjee, de versieringen van deze mensen waren zo over de top… daar heb ik gewoon geen woorden voor. Er zijn mensen die gewoon al twee maanden van tevoren beginnen met het aanbrengen van de versieringen. Er zitten zoveel lichtjes op dat ik bijna zeker weet dat zo’n huis vanuit de ruimte al waarneembaar is. De hele dag lang stoppen er mensen bij zo’n huis om te filmen en te fotograferen. Niemand vindt dat erg, want aandacht, daar draait het om ;-)

Wij zijn vandaag een beetje in de buurt gebleven. We hebben gewinkeld en ‘s avonds gebarbecued. En toen het donker was, zijn we ook maar eens door de buurt gereden. Sommige huizen waren heel smaakvol versierd (al zou dat in Nederland waarschijnlijk niet in de categorie ‘smaakvol’ vallen), maar bij andere huizen leek het een ware kermis.

Eén huis hier in de buurt sprong er wel heel erg uit. Smaakvol? Eh, nee. Opvallend? Ja, dat wel! ;-)

‘De lichtshow van dit jaar is opgedragen aan Danny Matteson’, staat er op een bord en je kunt geld doneren in een collectebus. Eerst dachten we dat Danny misschien dood was, maar toen bedachten we dat Danny misschien gewoon een nieuwe Playstation 3 nodig heeft. Je weet immers maar nooit met die Amerikanen. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik gegoogled en ik moet me nu toch even schamen voor mijn Playstation 3 gedachten.

Danny is tien jaar oud en heeft al 17 operaties ondergaan omdat zijn nieren niet goed functioneren. Bij de laatste operatie heeft hij één van de nieren van zijn moeder gekregen. Het hele verhaal kun je hier (*klik*) lezen.

23 december – Sanibel en Captiva Island

Sanibel Island is een van de beste plaatsen ter wereld om schelpen te zoeken. Dit komt doordat er geen riffen zijn die de schelpen kunnen breken. En de golf van Mexico is een ondiepe trog, met veel warm en zonnig weer, waardoor de schelpen kunnen volgroeien. Door de boemerangvorm van Sanibel spoelen de schelpen zachtjes en vaak nog helemaal heel aan.

Toch waren we een paar jaar geleden een beetje teleurgesteld toen we hier waren. Er waren toen helemaal niet zoveel schelpen. Misschien had dat met de tijd van het jaar te maken. Het was toen hoogzomer. In de winter zijn er meer schelpen te vinden dan in de zomer.

Het zou vandaag heerlijk weer worden (zo’n 24, 25 graden), dus daarom leek het een goede dag om Sanibel en Captiva te bezoeken. De eilanden liggen voor de kust van Fort Myers. Je moet wel tol betalen voordat je de brug oprijdt die naar deze eilanden leidt.

We parkeren de auto bij een willekeurig strandje. Zodra we bij de zee zijn, zien we al direct dat er dit keer wél schelpen (in het overigens kristalheldere water) te vinden zijn.

Wij zijn al snel druk in de weer met het zoeken van schelpen. Het is ook echt heel leuk om te doen, want het levert onmiddellijk resultaat op. En zo zie je heel wat mensen gebogen over het strand lopen, in wat je noemt de ‘Sanibel Stoop’.

Hoewel, er zijn ook figuren die liever zittend in het zand de activiteit zo eens bekijken.

Na een behoorlijke tijd aan het strand doorgebracht te hebben, besluiten we maar eens in de richting van de pier te lopen.

Op de pier staan nogal wat mensen te vissen. En ze hebben aan de lopende band beet. Wij kijken onze ogen uit, want de vissen die ze vangen, zien er een stuk exotischer uit dan de vissen die wij normaal gesproken bij ons thuis in de vijver vangen.

Deze man vangt er meerdere achter elkaar. Kijk hem nou eens lachen (brengt vanzelf ook een lach op mijn gezicht) :D

En wat is dat nou voor vis dat ze daar allemaal vangen?

Later rijden we nog een stukje door.

De kokosnoten liggen op deze exotische plaats voor het oprapen.

Ik vind het licht op Sanibel Island altijd heel mooi. Maar zo aan het einde van de middag is het licht echt op z’n allerallermooist.

Na ons eilandenavontuur hebben we nog genoeg energie over om nog even te gaan winkelen in Fort Meyers. We zijn wel gewend dat de winkels hier tot laat openblijven, maar toen we in een ‘Books a million’ waren, vroegen we het toch nog even na.
De winkelmedewerker verzekerde ons dat ze tot middennacht open waren. Ik was prompt jaloers. Een megagrote boekwinkel die tot middennacht open is. Waarom hebben we dat in Nederland niet?